من که می دانم شبی عمرم به پایان می رسد
نوبت خاموشیِ من سهل و آسان می رسد
من که می دانم که تا سرگرم بزم هستی ام
مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد

پس چرا عاشق نباشم؟ پس چرا عاشق نباشم؟

من که می دانم به دنیا اعتباری نیست نیست!
بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نیست!
من که میدانم اجل، ناخوانده و بی دادگر،
سرزده می آید و راه فراری نیست نیست!

پس چرا عاشق نباشم؟ پس چرا عاشق نباشم؟