یه پنجره، یه خیابون، یه نگاه، یه رهگذر
تو خم کوچه‌ی خلوت، یه صدای زودگذر

پرده‌ای سفید و گلدار، که حجاب چشم خونه‌ست
واسه گلدونای خالی، چشم براه گل پونه‌ست

یه صدا از ته چاه، پر زخم حنجره
مثه آواز قناری، توی گوش پنجره

تو غروب سرد کوچه، حس گرم رهگذر
مثه خورشید طلایی، تو خروس خون سحر

رهگذر، سالای دور، عادتِ پنجره بود
اوج پرواز یه روح، از توی پنجره بود

پنجره خسته شده، قصه‌ی شب زنده شده
صدای همیشه سبزش، خالی از خنده شده

دیگه اون عابر قصه، تو کوچه نمی‌خونه
یه نگاه یه خاطره، رو پنجره جا می‌مونه

یه پنجره یه خیابون، بی صدای رهگذر
تو خم کوچه‌ی خلوت، هر چی بود رفته سفر