من از روز ازل، دیوانه بودم
دیوانه‌ی روی تو، سرگشته‌ی کوی تو
سرخوش از باده‌ی مستانه بودم
در عشق و مستی، افسانه بودم
نالان از عشق تو شد، چنگ و عود من
تار موی تو، تار و پود من
بی باده مدهوشم
ساغر نوشم
زچشمه‌ی نوش تو
مستی دهد ما را
گل رخسارا
بهار آغوش تو
چو به ما نگری
غم دل ببری
کز باده نوشین‌تری
سوزم همچو گل، از سودای دل
دل، رسوای تو، من رسوای دل
گرچه به خاک و خون کشیدی
روزی که دیدی مرا
بازآ که در شام غمم
صبح امیدی مرا

توضیح: این تصنیف جاودانه پس از اجرا توسط استاد بنان، با صدای بانو «مرضیه» نیز بازخوانی شد. {+}
استاد شجریان نیز این تصنیف را به همراه ارکستر سازهای ایرانی (گروه آوا) در آلبومی که به نام همین تصنیف، «رسوای دل» نامیده شد، اجرا کردند. {+}