آتشی در سینه دارم جاودانی
عمر من مرگیست نامش زندگانی

رحمتی کن کز غمـت جان مـی‌سپارم
بیش از این من طاقت هجران ندارم

کی نهـی بـر سـرم پـای ای پــری از وفــاداری
شد تمام اشک من بس در غمت کرده‌ام زاری

نوگلی زیبا بود حـسن و جوانی
عطر آن گل رحمت است و مهربانی

ناپسـندیده بـود دل شکستن
رشته‌ی الفت و یاری گسستن

کی کنی ای پری ترک ستمگری؟
می‌فکنی نظـری آخر به چشم ژاله بارم

گر چه ناز دلبران دل تازه دارد
ناز هم بر دل من اندازه دارد

حیفُ گر ترحمی نمی‌کنی بر حال زارم
جز دمی که بگذرد که بگذرد از چاره کارم

دانمت که بر سرم گذر کنی به‌رحمت اما
آن زمان که بر کشد گیاه غـم سر از مزارم

شاعر: حسین پژمان بختیاری | خواننده: قمرالملوک وزیری | آهنگساز: مرتضی نی‌داود

* این تصنیف زیبا توسط «همایون شجریان» بازخوانی شد و در سریال "رسم عاشقی" به‌عنوان موسیقی متن عرضه شد. تنظیم و بازسازی این اجرا به عهده «مزدا انصاری» و «بردیا کیارس» بود. دریافت اجرای همایون شجریان

** درباره‌ی این تصنیف:
- قسمت اول
- قسمت دوم